U-Bahnstations in Berlijn - Rathaus Schöneberg

Het Rathaus Schöneberg bood het decor voor een aantal gebeurtenissen in het na-oorlogse Berlijn. De uitspraak “Ich bin ein Berliner” volstaat om te verwijzen naar een van die imposante momenten uit de geschiedenis. Maar dat was in 1962. Eerder had een cameraploeg van de Sovjets er de bestorming van de Reichstag gefilmd, wat op de plek zelf niet mogelijk was, omdat de gevechten daar nog in volle gang waren. De sjah van Perzië is in 1967 op het toenmalige stadhuis van West-Berlijn ontvangen. De leden van de geheime dienst gingen met stokken de demonstranten te lijf. De demonstraties zetten zich voort toen de sjah de Deutsche Oper bezocht. Daarbij werd de student Benno Ohnesorg doodgeschoten.

De huidige tijd is eerder vredig. Er zijn demonstraties, dat zeker. Maar zo grimmig als in de zestiger jaren van de vorige eeuw gaat het er niet meer aan toe. Het wordt altijd weer zomer in Berlijn, en dan hangt het zonlicht tussen de bomen in de parken. Een zo’n park is het Rudolp Wilde park in Schöneberg. Het is een beetje een raar park, maar dat komt door de ijstijd. Dat verhaal kan ik ter plekke wel eens vertellen met begrippen als gletsjer, smeltwater en erosie. Het resultaat is wel, dat het gebied moerassig is. Je merkt het ook aan het park zelf. Het lijkt op de drooggevallen bedding van een rivier. Op een oever ervan staan mooie huizen tussen het groen. Het praalstuk in het park is het U-Bahnstation, dat op zonnige dagen schittert in het licht.

Het is in 1910 gebouwd op pijlers die diep in de bodem op vaste ondergrond staan. Dus eigenlijk is het station een brug. Net zoals bij station Spittelmarkt zijn er ramen aangebracht. Oorspronkelijk aan beide zijden, maar toen ik er was, waren de ramen aan een zijde geblindeerd.

Je ziet hieronder de naam ‘Stadtpark.’ Dat was de oorspronkelijke naam van het Ubahnstation en van het park. Rudolph Wilde was ooit burgermeester van Schöneberg.